Dołącz do czytelników
Brak wyników

Dyrektor kontra prawo

22 lutego 2018

NR 83 (Czerwiec 2017)

Formy wsparcia dziecka znajdującego się w trudnej sytuacji zdrowotnej, edukacyjnej i życiowej

0 10

Przedszkole publiczne nie jest jedyną instytucją zobowiązaną do udzielania pomocy dzieciom niepełnosprawnym, mającym problemy zdrowotne czy też edukacyjne. Niektóre z nich wymagają szczególnej specjalistycznej opieki, obejmującej także uczenie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, gdy rodzina oraz przedszkole nie są w stanie sprostać potrzebom w tym zakresie.

 

Wymóg udzielenia pomocy psychologiczno-pedagogicznej przez przedszkole

Na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 z późn. zm., podstawowymi formami działalności dydaktyczno-wychowawczej publicznego przedszkola są zajęcia prowadzone w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Przedszkole powinno więc zapewniać uczniom możliwość skorzystania z takiej pomocy, zaś dyrektor odpowiada za jej planowanie i koordynowanie w ramach środków finansowych zapewnianych przez organ prowadzący (§ 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach, Dz. U. z 2013 r., poz. 532). Uczeń, który taką pomoc uzyska w przedszkolu, nie jest pozbawiony możliwości uzyskania dodatkowej pomocy w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych w ramach pomocy społecznej. Takie prawo dziecka podkreślił WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 marca 2015 r. (IV SA/Wr 668/14, LEX nr 1 954 304). Sprawa dotyczyła dziecka z orzeczeniem o niepełnosprawności datowanej od urodzenia, które zgodnie z tym orzeczeniem wymaga opieki osoby drugiej oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z uwagi na autyzm oraz niepełnosprawność intelektualną w stopniu znacznym dziecko uzyskało orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. W jednostce oświatowej, do której uczęszczało dziecko, dyrektor zorganizował dla uczniów pomoc w zakresie kształtowania umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, motywowania ich do aktywności, leczenia, rehabilitacji, treningu umiejętności samoobsługi i umiejętności społecznych oraz wsparcie w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, w szczególności takich jak: samoobsługa, dbałość o higienę i wygląd, utrzymanie kontaktów z otoczeniem, zgodnie z podstawą programową dla dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym.

Organy prowadzące publiczne przedszkola nie powinny odmawiać uczniom, dla których finansują pomoc psychologiczno-pedagogiczną, należnych im dodatkowych form pomocy specjalistycznej. Ewentualne negatywne decyzje powinny zawierać szczegółowe uzasadnienie odnoszące się do stanu zdrowia i potrzeb konkretnego dziecka oraz jego sytuacji rodzinnej.

Ponadto uczniowie mieli do dyspozycji wsparcie w formie rehabilitacji fizycznej i usprawniania zaburzonych funkcji organizmu, głównie w zakresie współpracy ze specjalistami. Rodzic dziecka uważał, że dalsze wsparcie powinno zostać udzielone dziecku przez miejski ośrodek pomocy społecznej w zakresie uczenia i rozwijania umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, rehabilitacji fizycznej i usprawniania zaburzonych funkcji organizmu w zakresie nieobjętym świadczeniami NFZ, zajęć rehabilitacyjnych i rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi. Specjalista psychiatrii dzieci i młodzieży stwierdził – ze względu na stan zdrowia dziecka oraz jego sytuację rodzinną – konie...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Monitor Dyrektora Przedszkola"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy